នៅសម័យពុទ្ធកាលអ្នកមានបញ្ហាជីវិតហើយតែងតែទៅរកព្រះម្មាសម្ពុទ្ធឱ្យជួយបំភ្លឺផ្លូវក៏មានមិនតិចដែរ ហើយក៏ជារឿងល្អណាស់ ព្រោះអ្នកអាចមានឱកាសក្នុងការកែប្រែវិថីជីវិតរបស់អ្នកឲ្យប្រសើរឡើងបាន ពីព្រោះព្រះពុទ្ធសាសនាមានតួនាទីក្នុងការចង្អុលបង្ហាញផ្លូវដ៏ប្រសើរឲ្យអ្នកគ្រប់គ្នា បានដើរប្រកបដោយសុខសុវត្ថិភាពក្នុងសង្គមគ្រួសារ និងសង្គមជាតិ ។ តែបើខូចចិត្តហើយទៅផឹកសុរា លត់ទឹក លេបថ្នាំ ឬចងកសម្លាប់ខ្លួន នោះទើបជាកំហុសធំ ហើយជាការខាតបង់ដ៏ធំផងដែរ ។ នរណាកើតមក មិនមានកំហុស ឬមិនធ្លាប់ខុសនោះ ។
អ្នកណាក៏មានកំហុសដែរ តែកំហុសមិនមែនសុទ្ធតែអាក្រក់ទាំងអស់ទេ បើយើងយកកំហុសនោះទៅកែប្រែ ឬកំណត់ចំណាំថាកំហុសទាំងនេះវាជាហេតុនាំឲ្យបាត់បង់ ឬខូចប្រយោជន៍ក្នុងការរស់នៅជាមួយគ្រួសារ ហើយត្រូវចៀសវាងបញ្ហាទាំងអស់នោះ កុំឱ្យជាន់ដានចាស់ នោះហើយជាដំណើរនៃកែប្រែជីវិតរបស់ឱ្យបានប្រសើរ ។
តាមធម្មតាមនុស្សយើងគ្រប់គ្នានៅពេលដែលសាងកំហុសអីមួយ តែងតែព្យាយាមបិទបាំងទោសកំហុសនោះ គឺក្នុងចេតនាមិនទទួលស្គាល់កំហុស ចំណុចនេះវារឹងរឹតតែធ្វើឲ្យមានកំហុសកាន់តែធ្ងន់ទៅវិញទេ ដូចជាម្តាយការពារកូនអ៊ីចឹង ឃើញកូនធ្វើខុសហើយព្យាយាមការពារព្យាយាមបិទបាំងធ្វើឱ្យមានកំហុសកាន់តែធ្ងន់ទៅៗ រហូតមានទោសដល់ទៅប្រហារជីវិត នេះក៏ព្រោះតែកំហុសតូចៗពីខាងដើមហ្នឹងឯង នេះជាទោសនៃការលាក់បាំងកំហុស ។
យ៉ាងណាមិញការធ្វើខុសហើយព្យាយាមបិទបាំង គឺជាមនុស្សវេចស្ពាយតែកំហុសពេញមួយជីវិត ហើយជាមនុស្សមានទោសក្នុងគ្រួសារ និងសង្គមជាតិដែលជាទោសដ៏សៅហ្មង មានវិប្បដិសារីអស់មួយជីវិត ៕